Patiënt van de maand


September 2017

Tijger met beestjes.

Onlangs werd Tijger, een gecastreerde kater van 4 jaar, bij ons op de kliniek aangeboden met ‘gekke’ oranje korstjes op de buik. Hij had hier verder geen jeuk aan of last van, maar de eigenaresse van Tijger maakte zich toch een beetje zorgen. Na een zoektocht door de dikke vacht van Tijger zagen we inderdaad op verschillende plekken op de buik oranje korstjes. Hiervan hebben we een huidafkrabsel genomen en onder de microscoop bekeken.
Van wat we toen zagen kregen we meteen de kriebels: allemaal kleine beestjes! Herfstmijten (Trombicula autumnalis) om precies te zijn. De naam zegt het al: we zien deze mijten vooral aan het einde van de zomer en in het najaar, bij zowel honden als katten. Kenmerkend voor de herfstmijt is dat je ze met het blote oog kunt zien. De oranje ‘korstjes’ zijn namelijk in werkelijkheid de mijten zelf!
Sommige dieren, zoals Tijger, hebben helemaal geen last van deze mijten, maar andere kunnen er wel heftige jeukverschijnselen van krijgen.
In het geval van Tijger voldeed een eenmalige behandeling met een antiparasiticum, maar bij heftige jeuk wordt er soms ook een jeukremmer gegeven.

Tijger is nu gelukkig weer helemaal van de herfstmijten af!


Augustus 2017

Saartje en haar staartje..

Saartje is een poesje van 1,5 jaar oud.

Ze is graag buiten, zoals andere katten, maar opeens stond ze bij haar baasje op de stoep met een kapotte staart. Hoe het gekomen is, is een raadsel. Hoogstwaarschijnlijk heeft ze ergens tussen klem gezeten.

Mevrouw kwam bij ons op consult om de staart te laten verzorgen. Deze was helaas zo toegetakeld en kapot, dat er besloten moest worden tot amputeren. Katten kunnen gelukkig heel goed zonder staart of een gedeelte van hun staart leven, en ook klimmen en klauteren!

Inmiddels gaat het nog steeds goed met haar en ook met de staart, of wat ervan over is.. Ze kan er goed mee overweg! Er beginnen nu ook weer haren terug te groeien zodat het ook een wat vriendelijker gezicht is om  naar te kijken.

Mocht u een poes zien met een kortere staart dan ‘normaal’? Dan zou dat best Saartje eens kunnen zijn!


Juli 2017

Lady

Deze maand kwam Lady bij ons op het spreekuur. Lady is een vrouwelijk Kooikerhondje die 7 jaar geleden door haar huidige eigenaren uit het asiel is gehaald. Daarvoor had ze in een schuur op een boerderij in Brabant gewoond, maar daar werd ze nooit uitgelaten. Ze was toen 2 jaar en kende nog maar heel weinig van de wereld. Haar huidige eigenaren hebben haar met veel geduld kennis laten maken met de alledaagse dingen en Lady voelt zich inmiddels helemaal thuis!

Nu kwam ze bij ons op het spreekuur met wat vage klachten. Ze at slecht, dronk veel meer dan normaal en haar vacht zag er niet meer zo mooi uit als altijd. Bij het onderzoek vonden we in haar hals een grote knobbel ter hoogte van de rechter schildklier. Bloedonderzoek wees bovendien uit dat de nieren niet 100 % meer werken. We hebben een echo gemaakt van de bult en deze gaf het beeld van een ingekapselde schildkliertumor. Ook de buik is echografisch onderzocht. Dat onderzoek leverde verder weinig bijzonderheden op.

Gelijk aansluitend aan de echo hebben we de tumor van Lady verwijderd. Omdat deze in de hals zit waar veel andere belangrijke structuren lopen, was het niet een heel makkelijke operatie. Gelukkig is het allemaal goed gegaan en was Lady vrij snel na de operatie weer helemaal wakker. Vanwege de verminderde nierfunctie krijgt Lady een aangepast dieet en medicatie. Met de eigenaren hadden we afgesproken om de verwijderde tumor op te sturen voor verder onderzoek. Helaas is de tumor kwaadaardig en bestaat er de mogelijkheid dat deze weer terugkomt of misschien zelfs al uitgezaaid is.

Vooralsnog gaat het echter hartstikke goed met Lady. Ze eet weer normaal en speelt weer heerlijk in het park. We hopen dat het nog heel lang goed blijft gaan met Lady. Ze wordt in ieder geval heel goed in de gaten gehouden thuis en zal regelmatig bij ons langs blijven komen voor controle.


Juni 2017

Deze maand kwam Blaze bij ons op het spreekuur.

Blaze (een teefje van 6 jaar) kwam bij ons op het spreekuur. Het was de bazin opgevallen dat ze een rare dikke buik had gekregen. Ze was ook magerder geworden en ondanks een goede eetlust, kwam ze niet aan. De laatste uren was ze ook beroerder geworden.
Bij het lichamelijk onderzoek was een forse, stevige dikte in de buik te voelen. We besloten een buikecho te maken en zagen die dikte op het scherm verschijnen achternaast de lever. Het was het beeld van een milttumor, maar zeker weten deden we dat niet. We besloten om haar te opereren. Als het een tumor is die alleen aan de milt zit, dan kunnen we deze samen met de milt verwijderen.

Het was nog even spannend toen we de dikte uit de buik haalden aangezien de dikte zo groot was voor het formaat hond. Toen dat gelukt was, bleek deze inderdaad aan de milt vast te zitten.
Uiteindelijk hebben we een dikte van 2,2kg (zo groot als een plastic kindervoetbal) uit een hondje van 20kg gehaald.

Blaze is nog de hele dag bij ons in de recovery geweest. We wilden haar nauwlettend in de gaten houden. Het was een zware ingreep voor dat lijfje. In de avond kon ze weer naar huis en reageerde blij toen haar baasjes haar riepen.
Naast dat ze de nodige injecties al met de operatie gekregen had, kreeg ze ook pijnstillers, antibiotica en een romper mee naar huis.
Met de eigenaren is afgesproken dat we een stukje van de tumor zouden opsturen naar het laboratorium voor onderzoek. Het is wel prettig te weten wat voor soort tumor het is.
De uitslag is helaas niet goed. Het is kwaadaardig en dus kan het terugkomen.

Maar voor nu gaat het goed met Blaze! Op haar conditie na, is ze alweer helemaal de oude. Ze is weer een gezellige, vrolijk hond. We hopen met z’n allen dat ze nog een hele lange tijd mee gaat. Maar we houden haar in de gaten en de tijd zal het leren..


Mei 2017

Berig.

Dit is Olly, een hangbuikzwijntje of minivarkentje genoemd. Zij is 5 maanden oud.
We zien zo nu en dan wel eens eigenaren die ervoor gekozen hebben om een minivarkentje in huis te nemen als huisdier. Bij elk dier geldt: lees uzelf eerst in!
De eigenaar van Olly heeft dit gedaan en heeft Olly bij ons laten steriliseren.

Een zeug kan ongeveer elke 3 weken berig worden voor een aantal dagen. Als ze berig is, kan ze onrustig zijn en stemmingswisselingen hebben. Ze kan dan chagrijnig zijn, langdurig gillen, sommigen kunnen agressief worden en duwen, snauwen, bespringen, tegen je op rijden, achter je aanrennen en bijten.. Ze willen vaak uitbreken opzoek naar een beer en overal haar geur achter laten en dan de zindelijkheidstraining ‘vergeten’.

Vandaar dat het heel verstandig is om ze te laten steriliseren. Olly heeft de operatie goed doorstaan en ook herstelt ze prima! Ze dartelt en wroet weer lekker rond. Zij zal geen last meer hebben van haar hormonen!


April 2017

Dana was erg ziek..

Dana is een Labrador Retriever teef van ruim 6 jaar en ze was nog niet gesteriliseerd.

Sinds ca 4 dagen was Dana lusteloos en had ze een slechte eetlust. Ze dronk wat meer dan normaal. Die ochtend had ze ook gebraakt en besloten de eigenaren met haar naar ons toe te komen. Bij het lichamelijk onderzoek door de dierenarts kwam de verdenking baarmoederontsteking en die diagnose werd bevestigd door een echografisch onderzoek.

Baarmoederontstekingen kunnen we helaas niet genezen met antibiotica. Het enige wat we kunnen doen is de baarmoeder verwijderen en liefst zo spoedig mogelijk. Baarmoederontsteking bij honden is namelijk vaak levensbedreigend en vaak is een spoedoperatie noodzakelijk om het leven te redden. Het narcoserisico is dan wel beduidend groter dan bij een operatie van een gezond dier, zoals bij een normale castratie.

Ze is meteen gebleven. Ze heeft van ons een infuus gekregen en op de operatietafel ging alles gelukkig voorspoedig.

Al met al zijn we er gelukkig vroegtijdig bij geweest zodat Dana dit allemaal kon doorstaan en ook haar herstel verliep daarom vlot! Ze is weer zoals Dana was: levendig en zoals het baasje zegt: “ze sport weer vrolijk in het rond”.

Heeft u een teefje dat nog niet gesteriliseerd is? Overweeg dan om uw hond te steriliseren. De teef zal geen baarmoederontsteking meer krijgen en de kans op het ontstaan van melkkliergezwellen en suikerziekte wordt kleiner. Meer daarover kunt u nalezen op http://www.dierenkliniekduurstede.nl/castratiesterilisatie-van-de-teef/


Maart 2017

Patiënt..patiënt..

We kunnen niet zeggen dat het een patiënt is, maar wel hét verhaal van deze maand..

Dit is poes Minoes.
Zij woonde in Nieuwegein en is toen vermist geraakt. Ze glipte in 2013 de wagen van een marktkoopman in, die er nietsvermoedend mee naar Wijk bij Duurstede reed. Hij had haar uit de wagen zien springen toen hij de klep open deed en Minoes nam direct de benen. De eigenaren hebben toen een grote zoekactie op touw gezet. Ze hebben uiteraard Amivedi ingeschakeld, ze hebben flyers uitgedeeld, een oproep in de krant gedaan, op ditiswijk laten plaatsen en minoes haalde zelfs de televisie! Ze hebben ook nog in een Bed en Breakfast gezeten om zelf persoonlijk te gaan zoeken, maar tevergeefs.

En toen werd het dier bij ons gebracht, overigens kerngezond. Dankzij de onderhuidse chip van Minoes konden we direct haar baasjes bellen in Nieuwegein. Die reageerden verrast en ontroerd.

Ze is nu na 4 jaar weer thuis! Bij het verdwijnen van de avontuurlijke kat loofden haar baasjes een zelfgebakken appeltaart uit. Die belofte is  ingelost en ook onze praktijk is verwend met een heerlijk taart met een foto erop!

Baasjes: “We zijn echt enorm blij dat ze weer thuis is.. We hopen wel dat ze wat minder nieuwsgierig is geworden.”


Februari 2017

Buikpijn..

Luka is een leuke jonge hond (teefje) van 4 maanden oud.

Zij bezocht ons spreekuur omdat de baasjes opmerkten dat ze wat lustelozer is geworden, al 2 dagen braakt en diarree heeft. Het kan natuurlijk van alles zijn op zo’n jonge leeftijd. Na onderzoek gedaan te hebben, hebben we haar een prikje tegen de misselijkheid gegeven en tabletten tegen diarree, wat lichtverteerbaar voedsel en ontwormingstabletten (honden tot een leeftijd van 6 maanden dienen elke maand ontwormd te worden.)

De baasjes zouden haar goed in de gaten houden en dat deden ze. Maar met het uur ging het slechter en aangezien wij 24 uur per dag voor spoedgevallen bereikbaar zijn, werd die avond geadviseerd direct naar de praktijk te komen. Naar aanleiding van een röntgenfoto (er was veel lucht in de darmen te zien) is besloten haar onder narcose te brengen en te opereren. Wat zou er met haar darmen zijn? Eenmaal open konden we geen vreemd voorwerp zoals een speeltje vinden. Ze had wel sterk opgezette en rode darmen en een deel leek te zijn gedraaid en bekneld. Nu maar afwachten.. De volgende ochtend heeft ze iets gegeten maar toch weer uitgebraakt. Ze toonde wel levendig, maar mager. We voelden stevige darmen maar ze reageerde er niet pijnlijk op.

De dag daarna knapte ze toch niet goed op en hebben we een echo gemaakt. Nu was het wel goed te zien: invaginatio intestini. We spreken van een darminvaginatie als een deel van de darm in het daaropvolgende deel van de darm schuift. Als gevolg van de darminvaginatie ontstaat een darmafsluiting. Meteen besloten we haar weer open te maken en hebben 40cm darm weggehaald.

Darminvaginatie komt meer voor bij jonge honden dan bij volwassen honden. Meestal is de oorzaak een worm of een darmontsteking.

Luka heeft er een paar dagen over gedaan om op te knappen, maar wat wil je met zo’n zware operatie! Gelukkig is ze inmiddels opgeknapt en hopelijk blijft dat zo en kan ze weer heerlijk alles doen wat pups van die leeftijd zouden moeten doen!


Januari 2017

Loesje is een poes van 3,5 jaar oud.

De eigenaar kwam met haar naar ons toe omdat ze slechter is gaan eten, flink verhaart en stinkt. Voor ons altijd een uitdaging om uit te puzzelen wat de oorzaak kan zijn.

Tijdens het lichamelijk onderzoek door de dierenarts bleek er een bijna knikkergroot gezwel te zitten onder de tong. Het kon een tumor zijn (goed- of kwaadaardig) of een soort ontsteking. We hebben op dat moment besloten om het gezwel operatief te verwijderen en te laten onderzoeken. De diagnose van de patholoog-anatoom luidde: Eosinofiel granuloom in combinatie met een bacteriële infectie. Eosinofiel granuloom is een soort ontsteking die bij katten vaker voorkomt. De oorzaak ervan is onbekend. Maar meestal is een eosinofiel granuloom goed te behandelen.

Na de operatie ging Loesje naar huis met een flinke pijnstiller, antibiotica en een kraagje om. Nu na een paar weken gaat het aardig goed met haar. Ze eet gelukkig ook alweer wat meer. Nu maar hopen dat het niet zo snel meer terug komt.


December 2016

Ouderdom?

Veel eigenaren zien hun dier ouder worden. Ze kunnen wat strammer gaan opstaan of lopen moeizamer, de bespiering wordt minder, ze slapen meer, ze willen geen lange wandelingen meer maken etc. Maar niet alles is te wijten aan het feit: hij wordt ouder..

image2

Dit is Diesel, een Labrador Retriever. Hij is een ongecastreerde reu van bijna 12 jaar. Hij kwam bij ons op het spreekuur omdat hij de laatste tijd erg sloom was geworden. Hij had ook een wat dikkere buik gekregen en een wat opgezette kop door vocht waardoor er rimpels ontstaan en de oogleden wat gaan hangen. Dit noemen we ook wel een ‘puffy face’.

Deze typische gelaatstuitdrukking en de dikke buik past bij een hond met een traag werkende schildklier. Soms hebben deze honden ook vachtveranderingen zoals kale plekken.

We hebben wat bloed afgenomen om een schildklierbepaling te doen en de uitslag was inderdaad een te traag werkende schildklier. Diesel heeft tabletjes mee naar huis gekregen en 2 weken later kregen we al het bericht dat het beter gaat. Diesel blijft een oude hond, maar hij is opgewekter en zijn kop ziet er ook al beter uit. Hij geniet nu van de sneeuw in Oostenrijk!


November 2016

Jaarlijkse gezondheidscheck en suikerziekte..

image1-kopie

Dit is Cleo. Cleo is een gesteriliseerde poes van 11 jaar. Elk jaar neemt haar baasje haar netjes mee naar de kliniek voor de vaccinaties. Voordat wij een dier vaccineren, krijgen ze altijd een gezondheidscontrole. Tijdens de check vertelde de eigenaar dat Cleo de laatste tijd opvallend meer drinkt. We besluiten om een bloedonderzoek te doen. Zo hebben we al snel een uitslag. De bloedglucose was 25.0 mmol/L, wat normaal tussen de 3.4 en 5.7 mmol/L behoort te zijn. Een eventuele reden zou mogelijk stress kunnen zijn. Door vervolgens de fructosamine te bepalen, kunnen we de definitieve diagnose stellen. Deze was 454 µmol/L, wat normaal tussen de 190 en 365µmol/L is en dus kunnen we de diagnose Diabetes Mellitus (Suikerziekte) stellen.

Het lichaam kan glucose (suiker) niet voldoende gebruiken doordat er onvoldoende van het hormoon insuline beschikbaar is. Glucose is een brandstof voor het lichaam. Onvoldoende brandstof betekent zwakte, weinig energie en vermagering. Het verloren gaan van de niet gebruikte suikers via de urine draagt bij aan de vermagering en leidt tevens tot een grote urine productie en als gevolg daarvan tot veel drinken.

Soms is het aangeboren, soms is het een gevolg van obesitas, maar meestal is er geen oorzaak of aanleiding aan te geven voor het ontstaan van Suikerziekte.
Het is zeker niet leuk om deze diagnose te horen, maar gelukkig is het te behandelen! Het is een ingewikkelde ziekte waar tijd en aandacht aan besteed moet worden. Het is belangrijk om zorgvuldig te werk te gaan en daarom begeleiden wij vanaf het begin af aan deze patiënten en hun baasjes nauwkeurig!

Cleo kreeg een speciaal voer mee naar huis. Ook heeft zij 2 keer per dag insuline nodig. In het algemeen is het zelf thuis inspuiten geen probleem; iedereen kan het en de dieren laten het bijna altijd zonder protest toe. Ze wennen snel aan die nieuwe dagelijkse routine. Het is wel nodig met de suikerpatiënt een redelijk regelmatig leven te lijden. Tijdstippen voor de injectie en het eten moeten dagelijks ongeveer dezelfde zijn en de hoeveelheid beweging per dag moet ook niet al te veel variëren.

In het begin zullen wij ongeveer elke 3 a 4 dagen de bloedglucose ongeveer 4 uur na het inspuiten van de insuline controleren, want dan is de suikerspiegel het laagst. Op die manier kunnen wij de kat zo instellen dat deze precies de juiste eenheden insuline ingespoten krijgt. Dit vergt wel tijd en zorgvuldigheid. We beginnen altijd met een lage dosering. Indien er teveel insuline wordt gegeven kan de kat een te laag bloedsuiker krijgen (hypo). Het dier kan hierdoor in coma raken.

Suikerziekte bij katten is soms reversibel (omkeerbaar). Hoe eerder begonnen wordt met het ingeven van Insuline, hoe groter de kans op herstel is. Dit kan tot gevolg hebben dat op een gegeven moment de dosering insuline naar beneden moet. Daarom  moeten we regelmatig blijven controleren. En bij verandering van gezondheid (niet eten, braken e.d.) en gedrag (sloom) zien we de patiënt heel gauw weer terug.

Bij Cleo merkten we dat de bloedglucose maar langzaam zakte en daarom is besloten de dosis Insuline steeds met een halve eenheid te verhogen, totdat de bloedglucose genormaliseerd is. We verwachten dat Cleo binnenkort weer normale hoeveelheden drinkt en weer lekker in haar vel zit!


Oktober 2016

Milo de pup.

img_0930

Dit is Milo. Milo is een heel lief klein hondje. Het is een vrolijk puppy van 7 maanden maar zal nooit heel groot worden, want het is namelijk een Chihuahua. Hij is nog echt een puppy en speelt graag. Veel mensen verwachten het misschien niet, maar ook thuis kunnen er ongelukjes gebeuren. Zo ook bij die arme Milo. Hij viel en belaste direct daarna zijn rechter achterpootje niet meer. Bij nader onderzoek kwamen we er al snel achter dat het pootje gebroken is.

Om erachter te komen wat voor een breuk het was en wat voor een behandeling we in konden zetten, moesten we röntgenfoto’s maken. Op de röntgenfoto kun je zien dat er in de knie iets mis is. (zie foto) Met de pijl wordt de richting aangegeven waar de gedeeltes van het bot behoren te zitten.

Bij Dierenkliniek Duurstede kunnen we zelf orthopedische operaties uitvoeren en gelukkig konden we Milo helpen. Met pennen hebben we de botdelen weer aan elkaar gezet.

Milo ging naar huis met antibiotica en moet 6 weken rust hebben en geen gekke bewegingen maken. Erg lastig voor een pup, maar hopelijk gaat het lukken! Verder blijft hij goed onder controle. De eerste controle is inmiddels ook geweest en het zag er prima uit. Hij belast het pootje ook alweer!

Soms kunnen de pennen blijven zitten, maar bij zo’n jong dier dat misschien ook nog een heel klein beetje groeit, besluiten we wellicht om ze na een tijdje toch te verwijderen.


September 2016

Wat is er aan de hand met Kiko?

image-1

Kiko is een teefje van 13 jaar en kwam naar ons spreekuur in april met de klachten dat ze sinds kort een dikke buik heeft. Haar eetlust was goed en ze dronk meer dan voorheen. Ze had ook een kale rughuid en hijgde veel. Kiko was verder niet ziek, maar zakte soms wel door de achterhand. Ze is al een hele tijd niet loops geweest.

Na bloedonderzoek en een aanvullende test gedaan te hebben is de diagnose gesteld: Ziekte van Cushing. Deze Ziekte is een gevolg van een overmaat aan een bijnierschors-hormoon, genaamd cortisol. Daarom wordt de ziekte ook hypercortisolisme genoemd. Deze ziekte kan veroorzaakt worden door een tumor in de bijnierschors zelf of door een tumor in de hypofyse (het hersenaanhangsel). De hypofysetumoren zijn meestal goedaardig. De bovengenoemde test wees uit dat bij Kiko sprake is van een tumor in de hypofyse.

Wij hebben samen met de eigenaar besloten om een behandeling te starten met bijnierschorsremmende medicijnen. Het is belangrijk dat niet alle Cortisol-productie geremd wordt, want het lichaam heeft dit hormoon nodig om goed om te kunnen gaan met stress. Bovendien kan soms de productie van andere hormonen zoals Aldosteron geremd worden bij overdosering, hetgeen kan leiden tot Ziekte van Addison, een levensbedreigende ziekte. Ook de functies van lever en nieren moeten onder controle blijven. Om Kiko in te stellen op de juiste dosering, zullen we dus regelmatig testen moeten doen.

Op het moment gaat het heel goed met Kiko: alle klachten zijn verdwenen, maar de laatste test wees uit dat de remming toch te groot is geworden. Daarom is de dosering van het medicijn verlaagd en we blijven Kiko onder controle houden!

Ziekte van Cushing is meestal goed te behandelen maar vereist veel inzet van het baasje en van de dierenarts.

Meer informatie over de ziekte van Cushing kunt u vinden onder het tabje diereninformatie.


Augustus 2016

Lady met een “nijlpaardhoofd”.

IMG_9780

Lady werd bij ons aangeboden met de klacht dat ze ineens wat dikker op de kop werd en haar ogen zo dicht zaten.

Dit wordt meestal veroorzaakt door een overgevoeligheidsreactie.  Door contact met een stofje waar de kat allergisch voor is, ontstaat vochtophoping in en onder de huid. De hele snoet zwelt op en soms ook de hele kop zoals bij Lady. We noemen dat vaak: een nijlpaardhoofd.

Zo’n allergische reactie kan het gevolg zijn van contact met bepaalde planten, vooral buiten. Ook kan een voedingsmiddel de oorzaak zijn, net als sommige mensen rode vlekjes krijgen na het eten van bijvoorbeeld chocolade.  Ook wespen- en muggensteken kunnen overgevoeligheidsreacties veroorzaken.

Wat het bij Lady is geweest, blijft een raadsel. De dierenarts heeft een injectie gegeven om de allergische reactie snel af te laten zakken. Dit gebeurde gelukkig ook en de volgende dag kregen we een foto dat het al veel beter ging met Lady!


Juli 2016

Borsten..

FullSizeRender

Lizzy een poes van 1 jaar werd aangeboden met de klacht dat ze een wat dikkere buik begon te krijgen. Lizzy zou 3 weken geleden krols geweest zijn. Ondanks het feit dat Lizzy een binnen kat is, zou er wellicht toch mogelijk een kater binnen gekomen zijn en zou Lizzy dus mogelijk drachtig kunnen zijn. Bij nader onderzoek bleken de melkklieren van Lizzy zeer sterk gezwollen te zijn, waardoor het leek alsof zij een vollere buik had. Deze aandoening wordt vanwege de sterke zwelling ook wel het Dolly Parton Syndroom genoemd (fibro-adenomateuze mammahyperplasie). Deze zwelling wordt veroorzaakt door een overdreven reactie van het melkklierweefsel als reactie op het hormoon progesteron.

Progesteron wordt door het lichaam zelf geproduceerd, maar kan ook toegediend worden zoals gebeurt bij het geven van de poezenpil om krolsheid uit te stellen.

Bij Lizzy ging het om een reactie op progesteron, dat geproduceerd werd door het eigen lichaam. Om de progesteronbron in dit geval weg te nemen, werd besloten Lizzy te neutraliseren (steriliseren). Omdat dit vaak niet voldoende is om de zwelling te doen afnemen, is Lizzy ook behandeld met een medicijn (progesteronreceptorblokker) dat progesteron wegvangt. Een week nadat Lizzy hiermee behandeld is, was de zwelling al een stuk minder. Nog een week later was de zwelling geheel verdwenen en is Lizzy weer een slanke poes!

De eerste foto is genomen net na de operatie met de gezwollen melkklieren.
Op de tweede foto is duidelijk te zien dat de zwelling is afgenomen.


Juni 2016

Snowy de witte kater.

IMG_8275

Het komt niet heel vaak voor bij dieren maar toch is het mogelijk: verbranding door de zon!
Dit is Snowy, een witte kater van 6,5 jaar. Hij kwam begin juni bij ons op consult omdat er plekjes op de randjes van zijn oorschelp te zien waren.
Door de zon kan een dier met een witte, slecht behaarde huid ook verbranden. Dit is waarschijnlijk ook bij Snowy het geval.
Ons advies was dan ook: aftersun gaan smeren en goed in de gaten houden. De kans op tumorvorming (huidkanker) is zeker aanwezig!
Inmiddels gaat het beter en zijn de plekjes rustiger geworden. (Het weer van de afgelopen weken heeft er ook aan bijgedragen..) Gelukkig is hem tot nu toe een operatie bespaard gebleven!

Advies aan iedereen die een huisdier heeft met een dunbehaarde, witte huid: smeer deze plekken in met zonnebrandcrème wanneer de zon schijnt en uw huisdier naar buiten gaat!


Mei 2016

Image-1

Clint is een 12 jaar oude je weet wel kater. Een heel vriendelijk dier die graag thuis onder de mensen is. In 2005 heeft Clint een keer een verkeersongeluk gehad en had toen zijn dijbeen gebroken. Er is toen een beenpen geplaatst en de fractuur is toen probleemloos genezen. In 2009 kreeg Clint plasproblemen: hij kon de plas niet kwijt als gevolg van blaasgruis dat was vastgelopen in de urineleider. Door het inbrengen van een blaascatheter en door het spoelen van de blaas is het gruis voor het grootste deel verwijderd. Dankzij de verstrekking van een speciaal dieetvoeder is het daarna lange tijd goed gegaan met Clint. Echter afgelopen maand kwam het bazinnetje van Clint wederom naar het spreekuur vanwege blaasklachten. De plasbuis zat weer verstopt.  Opnieuw is de blaas gecatheteriseerd. Het probleem bleef echter steeds terugkomen. Iedere keer zat de plasbuis verstopt. Daarom is besloten om Clint te opereren.
Katers hebben een plasbuis (urineleider) die, komende vanuit de blaashals en daar nog behoorlijk wijd is, in de penis een stuk nauwer is. Daar loopt blaasgruis (of ander materiaal) vaak vast. De operatie die bij Clint is uitgevoerd is er dus op gericht om die vernauwing te verwijden. Deze operatie wordt in vakjargon “urethrostomie” genoemd. In de volksmond spreekt men over “penisamputatie”. Inderdaad wordt de penis geamputeerd. Vervolgens wordt de urineleider verder opengeknipt tot het wijde deel van de plasbuis. Daarna wordt het slijmvlies van de plasbuis aan de huid gehecht. Zo ontstaat er een wijde plasopening waardoor al het blaasgruis goed kan worden uitgeplast. Het succespercentage van deze operatie is hoger dan 95 %.
Clint is op 20 mei geopereerd en op dit momenteel gaat het weer heel goed met hem! Hij bezoekt weer normaal de bak en als hij plast komt er een mooie, brede straal urine.


April 2016

Molly de pechvogel.

Image-1

Molly is een leuke jonge kruising van 10 maanden oud. Zij heeft toen ze net 8 maanden oud was al een flinke operatie ondergaan aan haar knie. Haar knieschijf schoof vaak naast haar knie waardoor ze steeds kreupel liep en er dus pijn aan had.
Twee maanden later was ze eindelijk gerevalideerd maar toen gebeurde het volgende..

Hierbij het verhaal van de eigenaar zelf (ook een dierenarts):

Op de foto staat Molly op het pad voor mijn huis waar ik dus liep, wat ze helemaal naar voren afgerend is. Die sloot links, daar zat een waterhoen in, die begon te vliegen en vloog over de sloot heen helemaal naar voren. Dat vond Molly natuurlijk super leuk, dus die rende er maar steeds achteraan. Ik roepen en roepen maar ze luisterde helemaal niet meer. De vogel vloog aan het eind van het pad de weg over en Molly rende tegen een auto aan….   Na de klap rolde ze tien meter door en rolde de sloot in waar ik haar vond. Stond ze daar, beduusd kijkend, wat is er gebeurd??????? Ik ben gelijk naar de kliniek gereden, waar Hans nog spreekuur had. Op de röntgenfoto’s bleek dat haar rechter schouderblad gebroken was en het leek erop of ze ook nog een klaplong had. Ik heb haar mee naar huis genomen en heb de hele nacht naast haar geslapen en om het uur gekeken of haar ademhaling nog wel goed was, maar behalve dat ze lag te piepen af en toe, is ze niet benauwd geworden. En toen kon ze twee dagen later al geopereerd worden, wat heel fijn was.  Het gaat gelukkig goed, nu ruim 2 weken later. Astrid en Hans hebben goed werk gedaan, ze hinkt nog wel, maar haar levenslust heeft er niet onder geleden…


Maart 2016

Een bijzondere patiënt.

IMG_5262

Tijdens een ochtendspreekuur werd een wel heel bijzonder dier aangeboden: een waterschildpad.
De eigenaar heeft meerdere schildpadden in zijn vijver, maar deze, genaamd Stoffer, is met zijn poot in het net wat boven de vijver hing vast komen te zitten. De eigenaar heeft hem losgeknipt, maar de draad zat nog om zijn achterpoot. Draad is heel snijdend en kan flinke verwondingen veroorzaken!
Om de draad te verwijderen zat het schild daarbij flink in de weg. Door het lijf zachtjes naar achteren te drukken, willen ze wel eens een poot tevoorschijn halen, maar Stoffer vond het geen goed idee.
We moesten hem een roesje geven. Maar zo traag als een schildpad vaak is, zo lang duurde het dus ook om hem slapend te krijgen.
Na meerdere pogingen hem van de draad te verlossen, lukt het pas na 2 uur. Eindelijk ging hij zich ontspannen!
Gelukkig zagen we geen ernstige verwondingen en bleef het bij oppervlakkige schaafplekjes. Tja en dan moet je ook weer de tijd nemen om hem weer wakker te laten worden.
Pas in het begin van de avond was hij wakker genoeg en kon de eigenaar Stoffer weer op komen halen.
Nu kon hij weer fijn naar huis, naar zijn maatjes in de vijver!


Februari 2016

Lammertijd is aangebroken!

IMG_4375

Het lijkt nog wat vroeg voor de tijd van het jaar maar voor schapen is de lammertijd toch echt al aangebroken. Meestal houdt de boer de ooien lekker binnen in het stro. Dat is warm voor de net geborene maar er is ook meer zicht op wanneer ze gaan werpen. Ze werpen vaak kort na elkaar en blijven het liefst in de kudde of in een apart kraamhokje ernaast.

Bij een bevalling kan het schaap onrustig zijn, ze krabbelt in stro, loopt rondjes, kijkt vaak naar de buik en likt aan haar lippen. De meeste boeren weten dan wel dat het werpen eraan zit te komen. Soms kan een lam in een afwijkende ligging liggen en er niet makkelijk af komen. Dan kan de boer een handje helpen door het lam recht te leggen. Dat wil zeggen: met de kop en voorpoten voor de uitgang. De meeste boeren kunnen dit zelf. Als er echt nood aan de man is, worden wij opgeroepen. Dan hebben we het over bijvoorbeeld een erg afwijkende ligging, te grote lammeren, onvoldoende ontsluiting of misvormingen.

Half februari werden wij gebeld om te helpen bij een verlossing. We hebben uit voorzorg onze keizersnede materialen meegenomen. Het was prachtig weer en de zon scheen volop! Toen Monique en Nathalie daar aankwamen bleek het te gaan om een ‘gewone verlossing’ alleen lag de tweeling er niet handig voor en de ontsluiting zette ook niet door. De boer had last van zijn pols en kon daardoor niet zelf helpen waardoor hij ons moest bellen. Dit was geweldig nieuws. Zowel voor de ooi als voor de boer en voor ons! Wij krijgen maar weinig de kans om bij een normale verlossing te mogen helpen. Monique heeft de cervix wat opgerekt en de lammeren recht gelegd waardoor ze geboren konden worden. Ze kwamen vlot na elkaar ter wereld en de moeder begon direct met het verzorgen van beide lammeren. Een rammetje en een ooitje.

Het was de eerste ooi van dit jaar die was bevallen voor deze boer en er zouden daarna nog 35 volgen.

Wat een heerlijk begin van de lente!!


Januari 2016

IMG_3786

Sam is een kater van 2 en een half jaar en hij is nog volledig kater, want hij komt niet buiten en vertoont geen sproeigedrag. Een alleraardigste kater. Sam werd op 22 januari opeens erg ziek: Hij at niet, hij dronk niet, hij was lusteloos en het was het baasje opgevallen dat de urine donkerbruin gekleurd was. Op de dierenkliniek bleek Sam hoge koorts te hebben. Er is onmiddellijk een behandeling met antibiotica ingezet, omdat een kat met zo een hoge koorts vaak een infectie heeft. Daarnaast is er een koortsremmend middel toegediend. Om na te gaan waarom de urine er zo raar uit zag, heeft de bazin van Sam diezelfde dag nog een plasje gebracht voor onderzoek. Daar bleek wat bloedkleurstof, maar vooral ook veel galkleurstoffen in te zitten. Er is een uitgebreid bloedonderzoek opgestart en daaruit kwam uiteindelijk dat de afweer van Sam zijn eigen rode bloedcellen aangevallen had. Dat leidde tot bloedarmoede en geelzucht; een levensbedreigende situatie. Op het moment van bekend worden van de diagnose was Sam al weer flink aan het opknappen: de urine was weer normaal van kleur geworden, de koorts was verdwenen en hij at weer. De conclusie van dit hele verhaal was dus dat Sam vermoedelijk een bacteriële infectie had opgelopen, waarop het afweerapparaat geactiveerd is. Dit afweerapparaat maakte echter een vergissing; het viel niet alleen de bacterie aan, maar dus ook de eigen rode bloedcellen. Dankzij snel ingrijpen is de bacterie snel bestreden en kon het afweerapparaat zijn actie staken, waarmee de klachten dus verdwenen. Een interessante patiënt met gelukkig een goede afloop voor Sam!


December 2015

Floortje had wel erg veel pech.

IMG_3331

Floortje is een kruising, zij is een teefje van 10 jaar. In een gevecht met een andere hond half december, werd zij gebeten bij het oog. Dit oog lag uit de oogkas, maar zat nog wel vast waardoor we allereerst geprobeerd hebben het oog te redden. Met een operatie hebben we het oog terug geplaatst in de oogkas. Daarna zijn de oogleden tijdelijk tegen elkaar aan gehecht met zalf onder de hechtingen. Ze kreeg flinke pijnstillers en antibiotica mee naar huis. We hoopten dat het zou herstellen, maar helaas, na een aantal dagen kwamen de baasjes terug met haar. Er was een grote zwelling te zien bij het oog onder de oogleden. Na bloedstolsels en hechtingen verwijderd te hebben, zagen we dat het oog helaas niet meer te redden was. Er waren geen reflexen meer aanwezig en we hebben het besluit moeten nemen het oog volledig te verwijderen. Gelukkig zien we dat dieren met 1 oog een prima leven kunnen hebben.

Inmiddels zijn de hechtingen verwijderd en de operatiewond zag er goed uit. Floortje is weer een vrolijke hond en na een bezoek aan de kapper, kan ze er nu weer helemaal tegenaan!


November 2015

Jeuk!!

IMG_2571

Dit is Darcy. Darcy is een middelgrote kruising van 8 jaar oud.
Zij werd bij ons aangeboden met jeuk. Het was duidelijk een bacteriële ontsteking van de huid. (dermatitis) Maar waar deze door veroorzaakt werd, was niet duidelijk. 
We hebben haar behandeld met antibiotica en een hormoonzalf en voor de zekerheid anti-vlooienmiddel gegeven. 
Aanvankelijk leken de klachten minder, maar het vlamde toch weer op. Met name de buikhuid was kaal, rood en geïrriteerd en ze had een plek op de linker dij. We hebben een prednisolon kuurtje ingezet, wat vaak helpt bij huidproblemen.

Tot onze verbazing duurden de klachten, ondanks de prednisolon, in alle hevigheid voort. 
Na laboratoriumonderzoek gedaan te hebben (microscopisch onderzoek van zowel een huidafkrabsel als de inhoud van een pustel) kwamen we tot de ontdekking dat deze hond heel veel microscopisch kleine diertjes met zich mee droeg. Namelijk Demodex. (Op de foto te zien als kleine langwerpige vormpjes. De eitjes zijn citroen-vormig.) 
Deze schurftmijt veroorzaakt de bekende “jonge hondenschurft”. Het is een gravende mijt die bij voorkeur in de haarfollikels voorkomt. 
Bijna alle honden hebben ze en alleen bij een slechte weerstand kunnen ze daar last van gaan krijgen. In de meeste gevallen bij jonge honden, vandaar ook de bijnaam: jonge honden schurft. Meestal begint het rondom de ogen. 
Bij Darcy niet en ook is Darcy geen jonge hond meer.. 
Uiteindelijk konden we gelukkig een goede diagnose stellen en is het ook goed te behandelen, alhoewel dat vaak wel wat tijd en geduld vergt. Na 2 weken zagen we al verbetering (laatste foto). De huid was niet rood meer, maar roze en ze had geen pukkeltjes en jeuk meer. De huid begint rustig aan te herstellen!


Oktober 2015

Mellow had wat opgegeten…..

IMG_2181

Dit is Mellow een reu van 3 jaar.
Mellow kwam met de klachten op het spreekuur, dat hij om de dag braakte nadat hij wat gegeten had. 
Met licht verteerbaar voedsel en een injectie tegen het braken hebben de eigenaren het 2 dagen aangekeken, maar het verbeterde niet. Nu braakte hij elke dag en vooral slijm. Hij was ook sloom dus kwam hij terug voor nader onderzoek. 
Eerst hebben we bloedonderzoek gedaan. Hier waren geen afwijkingen op gevonden. 
Vervolgens een echo van de buik gemaakt. Ook uit het echografisch onderzoek kwam geen oorzaak.
Daarna besloten we tot een röntgenfoto. Daarop zagen we een lichaamsvreemd voorwerp wat op een steen leek en ons advies was om Mellow te opereren. 
Dit hebben wij gedaan, maar tot onze verbazing kwam er geen steen uit de maag, maar een groen stevig voorwerp. 
Na wassing bleek het een speeltje te zijn van het merk LIEF. Het speeltje was helemaal ‘versteend’ door maagzuren etc. 
Gelukkig is Mellow er nu van verlost en hopelijk knapt hij snel op! In dit geval was arme Mellow niet zo ‘LIEF’ geweest..


September 2015

Hoe belangrijk een chip is!!!

 IMG_1806

Deze poes is onze patiënt van de maand. Wij weten helaas niet hoe zij heet.
Zij werd door de dierenambulance bij ons aangeboden. Het diertje was aangereden, dat was duidelijk. Ze kon niet lopen, alleen liggen en er kwam bloed uit neus of bekje en ze was een beetje vies.
De dierenambulance heeft als eerste meteen de chip gecontroleerd om de eigenaren op te sporen en op de hoogte te stellen. Helaas, geen chip gevonden. Wij hebben het nogmaals gecheckt, een extra controle kan geen kwaad, maar helaas, we konden echt geen chip vinden.

Het eerste wat wij doen bij een spoedgeval is natuurlijk eerste hulp verlenen. We controleren alles; het bewustzijn, de ademhaling, pols, temperatuur, reflexen etc. Naast de lokale bloeding van het bekje, leek er geen sprake te zijn van inwendige bloedingen. Wel reageerde de poes erg gevoelig bij de heupen. 
Na wat testjes konden we concluderen dat het bekken gebroken moet zijn. Vervolgonderzoek kost geld, maar zolang er zich geen eigenaar gemeld heeft kunnen wij dus niets extra doen. Voor zwerfdieren vergoedt de dierenbescherming alleen de kosten voor de hoognodige behandeling. 
We hebben het diertje opgenomen in een hokje met kleedjes, kattenbak, voeding en water. We hebben een pijnstiller gegeven en toen was het wachten op een eigenaar om de poes verder te kunnen behandelen.

Het diertje hebben we aangemeld bij Amivedi, de dierenambulance en ook de andere dierenarts in Wijk bij Duurstede is op de hoogte. Ook hebben we een oproep gedaan via social media.

Helaas heeft zich nooit een eigenaar gemeld. We hebben de poes ruim 2 weken in de opname gehad omdat ze te slecht was voor opname in een asiel. We hebben haar opgelapt en verzorgd.
We moesten haar in het begin dwangvoeren en steeds draaien omdat ze wat doorligplekjes dreigde te krijgen op o.a. haar ellebogen. Ook liet ze de ontlasting gaan en moest ze daardoor vaak schoongemaakt worden. Bij een bekkenfractuur zouden we graag willen weten hoe het is gebroken en of het nog meer schade aan zou kunnen richten, maar vaak is hokrust en geduld de behandeling. Dit hebben we het dier gegeven en na 2 weken knapte ze op. 
Ze kon wat beter rechtop zitten en ze kon de verlaagde kattenbak weer zelf op. Ze was goed genoeg om verder verzorgd te worden in het asiel.

De dierenambulance heeft haar weer opgehaald en naar het asiel gebracht waar ze gelukkig meteen gechipt gaat worden! Helaas komt ze niet meer terug in haar oude omgeving bij de baasjes die haar verzorgd hebben.
Je zou toch zeggen dat zo’n schatje gemist zou moeten worden door mensen en eventueel ook door kinderen. Het is een vriendelijk en jong dier, dus hopelijk wacht haar straks een warm en liefdevol nieuw huisje, maar daar twijfelen we niet aan!


Augustus 2015

IMG_1080

Dit is Felix. Felix kwam met het probleem dat hij niet kon plassen. Hij is precies een jaar oud en verder helemaal gezond.
We hebben Felix opgenomen omdat zijn blaas wel heel erg gespannen stond. We hebben met moeite een catheter kunnen plaatsen en eindelijk kon hij zijn urine kwijt. We hebben de urine gecontroleerd op blaasgruis, maar microscopisch onderzoek heeft niets uitgewezen.
De catheter is 3 dagen blijven zitten en hij kreeg antibiotica omdat een catheter niet iets natuurlijks is en door dat ‘gepruts’ er ook een ontsteking kan ontstaan. 
Een dag na de verwijdering van de catheter kwam hij weer met het probleem niet te kunnen plassen en was hij zielig aan het miauwen. De penispunt was aardig rood en geïrriteerd. Met een erg dun straaltje was de urine wel uit de blaas te masseren. 
Weer een catheter gezet en een nachtje laten zitten en een pijnstiller/ ontstekingsremmer erbij gegeven. 
We hebben hem ook ander voer gegeven omdat stress soms ook een oorzaak kan zijn van blaasproblemen en met speciaal voer vaak op te lossen is. 
Ook uit een echo van de blaas konden we geen oorzaak vinden van zijn klachten. Die volgende dag had hij weer last met plassen en in de avond stond zijn blaas weer gespannen. Nog maar 1 nachtje aanzien. 
De volgende dag is toen besloten tot urethrostomie (penisamputatie) Hij heeft een té nauwe urinebuis waar hij dus weinig tot geen urine door kan laten gaan. Door het nauwe deel van de urineweg te verwijderen, zal het net als bij een poes, makkelijker gaan om de urine kwijt te kunnen.
Nu gaat het helemaal weer goed met Felix! Hij is een blije jonge kat zonder pijn die weer volop kan genieten, kattenkwaad uit kan halen en blij genoeg is om weer te kroelen op schoot.


Juli 2015

Een engeltje op Tessa’s schouder..

IMG_0395

Deze hond heeft wel heel veel geluk gehad! Zij kwam bij ons met een ontsteking op haar rug. Zij heeft daar antibiotica voor gekregen, maar het werd erger en er ontstond een abces dat na 2 dagen open is gegaan. 
Zij kwam weer bij ons en meestal legen we het abces en spoelen wij het meerdere malen schoon, maar nu zagen en voelden we een hard puntje. 
Daar trok de dierenarts aan en toen kwam er een saté prikker tevoorschijn. Blijkbaar heeft zij een paar dagen eerder ook heerlijk meegesmuld met de barbecue…

Wat heeft zij een geluk gehad en wij vinden dat dan ook heel bijzonder. Die saté prikker is wel helemaal door de darmen heen gegaan! 
Meestal krijgen we deze dieren met hele andere klachten aangeboden omdat ze erg ziek kunnen worden als een voorwerp de darm perforeert. 
De darm kan gaan lekken in de buikholte, de prikker kan andere organen aanprikken. Dat kan zelfs levensgevaarlijk zijn!

Met Tessa gaat het super goed, ze heeft alleen nog een klein kaal plekje op haar rug.


 Juni 2015

 IMG_9775

Dit is katje Sofie.
Zij is deze maand door mensen gevonden langs de kant van een drukke weg. We schatten haar op ongeveer 6 weken jong en ze woog toen 450 gram.
Ze was ondervoed en had veel last van vlooien, teken, luizen en vliegeneitjes (wat dan uit kan groeien tot maden). Beide oogjes waren ontstoken en ze had wat pussige neusuitvloeiing.
Wij zijn direct begonnen het arme zieltje te behandelen. We hebben de vlooien en vliegeneitjes eruit gekamd, Sofie behandeld met vlooienspray, ontwormingstablet ingegeven, antibioticakuur gestart en zijn begonnen met oogzalf. 
De vinders hebben meteen de zorg op hen genomen en het lieve diertje geadopteerd.
Inmiddels gaat het erg goed met haar, ze is vriendjes geworden met de honden thuis en is een echte knuffelkat!


Mei 2015

IMG_9209

Deze maand is de hond Devil van 50 kg bij ons geweest. Hij is een Berner Sennen hond van bijna 5 jaar. 
Devil had buikpijn en kon zijn behoefte niet meer goed kwijt. 
Hij heeft kort daarvoor een bot uit de dierenwinkel kapot gekauwd en opgegeten. Nu dus met als gevolg een flinke verstopping van de dikke darm (zie de bijgaande röntgenfoto). 
Wij zijn ongeveer een week bezig geweest met laxeren, clysma’s en uiteindelijk spoelingen van de dikke darm onder een roes om de harde massa weer los te krijgen. 
Gelukkig is het niet voor niets geweest, want het gaat weer goed met Devil!


April 2015

IMG_8258

Deze keer, het dier van de maand: Henrikson een grote haan. Maar helaas, het is niet goed met hem gegaan……..
20 april kwam Henrikson (Henk voor insiders) op het spreekuur. Henrikson behoort tot het ras “Jersey Giant”, een ras dat we weinig zien in Nederland. 
Hij kwam hier vanwege acute benauwdheid. Omdat dat vaak veroorzaakt wordt door een infectie met gaapwormen is daar een behandeling tegen ingesteld. 
Aanvankelijk leek Henk op te knappen, maar even later overleed hij helaas toch nog onverwacht.


Februari 2015

Dit is poes Karlie. 

IMG_5941
Dit poesje van nu 8 maanden oud was als kitten gevonden en naar het asiel gebracht. Daar bleek ze een patella-luxatie te hebben (de knieschijf ligt dan naast de rolkam) en ze is daar toen door de dierenarts aan geopereerd. 
Ondanks die geslaagde operatie is ze toch kreupel blijven lopen en het nieuwe bazinnetje kwam daarom bij ons om e.e.a. nader te laten onderzoeken. 
Behalve dat ze kreupel liep, likte ze ook regelmatig aan de plaats waar de kniepees was vastgezet tijdens de operatie. Tijdens het onderzoek bleek dat de heup instabiel was. De knieschijf lag wel mooi midden op de rolkam van het bovenbeen. Een röntgenfoto wees uit dat Karlie heupdysplasie had. 
Er is toen besloten om pijnstillers te geven om te kijken of dat verbetering zou geven. Inderdaad ging Karlie beter lopen, maar ze bleef nog wel wat likken aan het onderbeen. 
19 februari is Karlie gesteriliseerd en tegelijkertijd is het staaldraadje, waarmee de kniepees was vastgezet, verwijderd. Karlie likt nu niet meer aan het onderbeen en loopt, dankzij de pijnstillers, weer een stuk beter. 
En mocht ze in de toekomst toch weer meer last krijgen van haar heup, dan is dat mogelijk met een operatie nog te verhelpen!


Januari 2015

Guusje en de kinderen

Deze maand hebben we een bijzondere patiënt, of eigenlijk patiënt(jes). Gelukkig geen ziek dier dit keer, maar juist springlevend!
Monique, onze dierenarts, wilde heel graag een nestje met haar eigen hond Guusje, een Nova Scotia Duck Tolling Retriever.
Daarvoor moesten zij wel samen wat testen doorstaan. Er moesten een aantal gezondheidsonderzoeken gedaan worden zoals dat er o.a. officiële HD röntgenfoto’s gemaakt moesten worden en die moesten vervolgens door de raad van beheer beoordeeld worden. Ook moesten ze samen 3 shows/ tentoonstellingen lopen met een positief resultaat.
En toen was Guusje er klaar voor en was het wachten op de loopsheid.. 20 november was het zover, ze kon gedekt worden. Haar progesteron in haar bloed was hoog genoeg. De uitgerekende datum is 22 januari.

Patient januari

Op 15 december is de eerste echo gemaakt en zagen we een paar mooie vruchtzakjes.
Het is altijd moeilijk in te schatten hoeveel pups het zijn, maar het is wel heel erg prettig om te weten of je met 1 pup (dan vaak groot bij de bevalling) of met meerdere pups te maken hebt, zodat de eigenaar daar rekening mee kan houden met de bevalling. Op 30 december is er nog een mooie echo gemaakt en ze waren goed levendig.
Op 8 januari is er een röntgenfoto gemaakt en waren er 4 pups te zien!
Guusje was vrolijk en enthousiast, al merkten de baasjes wel dat ze veel eerder moe begon te worden. Alle voorbereidingen werden getroffen en er werd een werpkist voor haar gemaakt. Guusje heeft nog even kunnen wennen aan haar nieuwe plek, maar ze vond het prima.
Ze begon steeds dikker te worden en ze was er echt helemaal klaar voor. 19 januari in de avond werd het duidelijk dat ze eraan zaten te komen. En op 20 januari om 7.00 uur in de ochtend werd de eerste geboren. Om 15.00 uur de laatste.
In totaal 4 gezonde pups: 2 reutjes en 2 teefjes, een mooie verdeling. Ze zijn inmiddels alle 4 al gereserveerd.
Het gaat heel erg goed met ze, ze groeien als kool en vooral de moeder doet het uitstekend zo voor de eerste keer! Monique en haar gezin zijn trots en ze genieten volop!


 December 2014

image1

Dit is Binkie. 
Binkie kwam een paar maanden geleden al op het spreekuur omdat hij vaak kleine beetjes plaste. In eerste instantie kreeg hij medicatie voor een blaasontsteking, omdat er verder geen afwijkingen in het urineonderzoek te vinden waren. Het leek erop dat het wel tijdelijk hielp, maar hij bleef recidief cystitisklachten houden. (terugkerende urineweginfectie)
We hebben hem in november opgenomen en opnieuw urine gecontroleerd. Hier zaten veel erytrocyten (bloed) in en staafjesbacteriën. Maar 1 enkel struvietkristalletje. 
Dit keer een ander antibiotica geprobeerd, maar helaas ging Binkie hier erg van kwijlen en moesten we weer overstappen op een andere. 
Begin december kwam hij weer bij ons vanwege braken en lusteloosheid, niet graag willen eten en onrustig. 
Dit keer bloed geprikt, maar er waren geen afwijkingen. 
Hij bleef langdurig op de bak zitten zonder iets te doen. 
Bij het maken van een echo van de buik zagen we een inhoud in de maag, wat anders is dan voer (waarschijnlijk haarbal) en een structuur in de blaas (waarschijnlijk blaassteen) 
We hebben Binkie geopereerd en de blaassteen uit zijn blaas gehaald. Diezelfde avond heeft hij ook nog wat haarballen uitgebraakt. Toch reageerde hij daarna weer op de antibiotica en kwamen zijn baasjes elke dag voor een injectie. 
Na 10 dagen kwam hij voorlopig voor het laatst om de hechtingen te laten verwijderen en hij is alweer aardig zichzelf! Een mooie afsluiting van 2014! 
Hopelijk zien we hem nog maar één keer per jaar terug voor zijn vaccinatie!


 November 2014

IMG_4083

Dit is Baila, een teefje van 9 maanden dat een beetje stout is geweest.
Zij heeft namelijk een glow-in-the-dark breekstaafje opgegeten. Nee, zij was zeker geen licht aan het geven :), maar kreeg wel allemaal bulten over haar gehele lijf. Dit zien we vaak bij een allergische reactie. 
De eigenaren hadden heel goed op de verpakking gelezen dat er bij inname veel water gedronken moest worden en hebben dit Baila ook laten doen. 
In de kliniek bleek ze ook wat verhoging te hebben. Ze heeft een injectie gekregen en na een paar uur trokken alle bulten weg. Wel was ze erg duf en chagrijnig, maar na een dag slapen, was ze de volgende dag gelukkig weer de oude!

Heeft uw dier iets verkeerds gegeten? Waarschuw altijd meteen de dierenarts! Wij kunnen vertellen of u zelf al iets kunt doen of dat u zo snel mogelijk naar de praktijk moet komen. Neem indien mogelijk het verpakkingsmiddel mee. 
Laat uw dier nooit zelf braken! Bij sommige middelen zorgt dit juist voor extra beschadiging aan de slokdarm. Met zout bijvoorbeeld, kan uw dier zelfs een zoutvergiftiging krijgen. Overleg altijd met de dierenarts. Wij zijn 24/7 bereikbaar!
Wat goed te verdragen is voor een mensenlichaam, hoeft niet goed verdragen te worden door een dierenlichaam. Denk daarbij aan paracetamol, druiven en rozijnen, allium soorten (zoals uien, knoflook, bieslook en prei) en een steeds bekendere: CHOCOLADE!
Aankomende maand is een wat drukkere maand voor ons voor wat betreft braken van opgegeten chocolade, dit vanwege het strooigoed en chocoladeletters van Sinterklaas (schoenzetten) en de bekende pakjes onder de kerstboom, laat staan wat voor chocolade lekkers je in de boom kan hangen!
Op www.LICG.nl is nog meer informatie en tips over vergiftiging bij huisdieren te vinden.
Maak er gezellige dagen van, en dat betekent ook: voorkom een spoedbezoek aan de dierenarts!


Oktober 2014

Image-1

De eend

Begin oktober kwamen er jongens de kliniek binnen. Zij hadden een eend in een doosje zitten. Zij waren aan het vissen, hadden beet, maar helaas zat de eend aan de haak.
Toen we de eend onderzochten, zagen we dat de haak niet in de snavel zat, maar precies daarnaast in de wang. 
Door de haak door te knippen, hebben we deze voorzichtig kunnen verwijderen en hebben we de eend weer snel vrij kunnen laten!


September 2014

IMG_3069

Benny

Net als bij de mens, wisselt een hond ook zijn melkgebit. Bij het wisselen zien we regelmatig problemen optreden bij de kleinere rassen. Het meest voorkomend zijn persisterende, oftewel te lang aanwezig blijvende melkhoektanden. Zo ook bij dit leuke hondje Benny. 
Het melkgebit van de pup is compleet op een leeftijd rond de twee maanden. Daarna wisselt het melkgebit en wordt het vervangen door het blijvende gebit. Het wisselen begint op een leeftijd van 3 a 4 maanden. 
Bij dat wisselen groeit de blijvende hoektand uit en zal deze tegen de wortel van de melktand aandrukken waardoor deze wortel oplost en de tand zal uitvallen. 
Het wisselen is compleet op een leeftijd van 6 a 7 maanden.
Wanneer de blijvende tand net langs de wortel schampt, zal de wortel niet goed oplossen en de blijvende tand wordt gedwongen naast de melktand door te komen (op de foto in de rode cirkel). Doordat de blijvende tand nu niet de ruimte heeft om op de juiste plaats uit te groeien zal een afwijkende stand van deze permanente hoektand kunnen ontstaan. 
Door de afwijkende plaats en de afwijkende groeirichting kunnen er problemen ontstaan met het sluiten van de bek. Hoektanden van de onderkaak kunnen bijvoorbeeld in de bovenkaak prikken of tegen andere tanden aankomen. Ook zijn ze vaak veel gevoeliger voor het ontstaan van tandplak en ontstekingen.
Het is belangrijk om het wisselen in de gaten te houden zodat er snel ingegrepen kan worden als dat nodig is. Ziet u de melktand en de blijvende tand, dan is het belangrijk om de melkhaaktand te laten trekken. 
Hiervoor wordt de hond onder sedatie gebracht en met een speciale elevator of wortelheffer wordt de melktand losgemaakt en getrokken. In het algemeen geldt dat hoe eerder een persisterende tand eruit gehaald wordt, hoe groter de kans dat de blijvende tand toch nog goed doorkomt, en hoe kleiner de kans dat er op oudere leeftijd problemen ontstaan. 
Bij de assistente kunt u ook terecht voor puppybegeleiding (consultatiebureau voor de pup) Dit is een gratis service en zo kunnen wij uw pup goed in de gaten houden, ook het wisselen!
Benny heeft er weinig van gevoeld en was al snel weer wakker. Met een beetje TLC (Tender, Love, Care) Was hij snel weer de oude!


Augustus 2014

IMG_2677

Dit is Goofy. Goofy is een kaketoe. Hij kwam op het spreekuur omdat zijn nagels vrij lang waren. 
De nagels van vogels kunnen erg scherp worden. Dit kan komen doordat de zitstok iets te dun is. Ideale zitstokken zijn natuurstokken. 
Een extra dikke stok en een te dunne stok in de kooi is zeker ook aan te raden als er voldoende ruimte in de kooi is. Of een paar stokken niet geheel horizontaal monteren, omdat de vogel daarop de spieren van zijn pootjes automatisch traint. Als bijkomend iets hebben deze stokken ook als taak om de snavel mee kort te houden. 
Goofy zit vaak buiten zijn kooi. Hij vindt alles leuk en gezellig en zit graag op de schouder van het baasje. 
Maar het baasje begon het minder leuk te vinden aangezien die nageltjes in zijn schouders begonnen te prikken. Dus wij hebben uiteraard de nagels geknipt. Nu zijn Goofy en het baasje beiden blij!

Bij de meeste honden hoeven de nagels niet te worden geknipt Als u uw dier regelmatig op een stevige ondergrond laat lopen, dan slijten de nagels voldoende af.
Als nagels wel te lang worden (door bijvoorbeeld een afwijkende stand van de poten) is er, naast de kans op afscheuren, een risico dat een nageltje rond groeit en dan in het voetzooltje ingroeit. Dit geldt natuurlijk ook voor de duimnagel. Dit is natuurlijk erg pijnlijk en het veroorzaakt ontsteking en kreupelheid.
De nagels van katten slijten in feite niet af. Na een periode van groei, schuift de buitenlaag van de nagel er als een leeg hoesje van af. Door te krabben aan een ruwe ondergrond helpt de kat zelf hierbij. 
Bied daarom altijd iets aan waaraan ze mogen krabben, zoals een krabpaal. De nagel wordt hierdoor niet alleen kort, maar ook scherp gehouden.
Voornamelijk bij oudere katten kunnen nagels wel duidelijk te ver doorgroeien en is het soms nodig ze te knippen, ook om te voorkomen dat een nagel in een voetzool ingroeit.
U kunt altijd op het spreekuur langskomen om de nagels van uw dier te laten knippen. Dit is een gratis service die we graag voor uw dier doen!


Juli 2014

IMG_1984IMG_1985

Deze maand hebben we twee patiëntjes van de maand met twee verschillende eigenaren. 
Dit zijn konijn Grijsje en kat Sam. Ze moesten er deze maand beiden aan geloven. Hun vacht moest eraf.
Het komt regelmatig voor dat katten en konijnen hun vacht niet goed (kunnen) verzorgen. 
Wij raden altijd aan uw dier regelmatig te borstelen. Dan zijn ze er van jongs af aan aan gewend en als ze ouder worden kunnen wij ze helpen met het verzorgen van hun vacht.

Soms ligt het niet alleen aan de leeftijd, maar ook aan het soort vacht. Bijvoorbeeld als deze erg pluizig is. 
Als het gaat klitten en de klitten blijven zitten dan gaat het in de loop van de tijd vilten. Dan is er geen doorkomen aan. Aan alle kanten trekt het aan de huid en dat gaat erg pijn doen. (Iedereen die ooit een strakke paardenstaart in heeft gehad, kan zich er enigszins wel wat bij voorstellen.) 
Soms scheurt de huid er zelfs van. 
Met warm weer moet je dan ook erg op de vliegen letten! Bij natte kontjes gaan die vieze vliegen eitjes leggen en gevolgen van de maden die daaruit komen, kunnen dodelijk zijn!

Gelukkig hebben we deze lieve diertjes kunnen helpen! Niet zonder slag of stoot. 
Met Grijsje zijn we ruim twee uur bezig geweest. Zelfs de tondeuse of kam kon niet altijd onder de klitten komen. Stukje voor stukje hebben we het losgeknipt in de hoop de huid niet te raken! Konijnen hebben ook een hele gevoelige huid, vooral in de plooien. 
Gelukkig kunnen Grijsje en Sam er weer een tijdje tegen! Ons advies is: kam/ borstel uw dier regelmatig en kom anders op tijd naar ons toe!


Juni 2014

IMG_1438

Smokey werd bij ons aangeboden met de klacht dat zij sinds 5 dagen veel kokhalsde en slijm braakte. Ze slikte moeilijk bij het eten, maar verder ging het prima met haar! Tijdens het klinisch onderzoek kon de dierenarts niets ontdekken. De poes toonde heel gezond. Geen koorts, soepele buik etc.
We wilden wel weten waar de klachten vandaan kwamen en hebben haar een klein kalmeringsprikje gegeven om nog beter onderzoek te kunnen verrichten. Tijdens keelinspectie kwamen we, niet geheel verwonderlijk want we zien het met enige regelmaat, een stukje grasspriet tegen.
Met een pincet hebben we de grasspriet kunnen verwijderen. Maar de arme stakker bleek 2 plagende grassprieten in de keel/neusholte te hebben zitten. Ook de 2e spriet hebben we gelukkig kunnen verwijderen! 
De reden dat bij katten een grasspriet in de neus/ keelholte vast blijft zitten, kan waarschijnlijk zijn door het feit dat de kat de lange spriet maar gedeeltelijk doorslikt. De rest van de spriet kan daarna over het zachte gedeelte van het gehemelte gaan, richting de neus. Een grasspriet is glad in één richting en ruw in de andere richting, waardoor deze uiteindelijk niet meer terug kan glijden.
Gelukkig is Smokey nu van de vervelende grassprieten af en gaat het weer helemaal goed met haar! Maar of ze ervan geleerd heeft dat ze beter geen grassprieten meer kan eten..?


Mei 2014

IMG_0919

Zack kwam binnen met een pijnlijk, gezwollen poot. 
Na een pijnstiller en antibiotica knapte hij niet helemaal op en hebben we een röntgenfoto gemaakt.
Waarschijnlijkheidsdiagnose was een botvliesontsteking. Maar met rust en pijnstillers leek het niet te verbeteren, zijn poot leek zelfs dikker te worden en hij schreeuwde het uit van de pijn. 
Hans heeft deze symptomen één keer eerder waargenomen bij een hond. Deze bleek een compartimentsyndroom (Een ontsteking binnen een spierkapsel) te hebben en hij verdacht Zack hier ook van.

Na een opening gemaakt te hebben in de spier, zagen we dat de diagnose juist was. Er kwam een grote hoeveelheid pus uit! 
Door de ophoping van de pus binnen dit compartiment, zouden zenuwen en spieren af kunnen sterven door een tekort aan bloed en zuurstof.
Het was voor Zack, zijn baasjes en ons dus afwachten hoe hij zou herstellen.
Na antibiotica, een nat verband en nog twee keer het wondje te hebben gespoeld, gaat het goed met Zack. 
Het lijkt het erop alsof hij steeds meer met zijn poot kan. Hij klom alweer op de schutting en ook op de rug van een van onze medewerkers. Hij lijkt ons gelukkig niets kwalijk te nemen. 
Wat een geluk dat we er op tijd bij waren!